
Wygląd: długość 1 cm. Jak wszystkie 14 środkowoeuropejskich
gatunków piewikowatych
jest trudny do oznaczenia.
Środowisko: ciepłe, suche, skąpo porośnięte
pagórki.
Występowanie: tylko nieliczne stanowiska
w południowej części Europy Środkowej. W rejonie
śródziemnomorskim jest pospolity.
Liczebność: w środkowej Europie rzadki.
Rozród: dźwięki wydawane przez samce tych
piewików są wyrazem ich gotowości do rozrodu.
Tak jak ptaki śpiewające, określają nimi
granice swoich rewirów i ostrzegają rywali,
a równocześnie przywabiają samice. Po kopulacji
samice składają jaja w nadziemnych częściach
roślin. Wylęgające się z nich małe larwy
schodzą na ziemię, a następnie za pomocą
grzebnych, łopatkowato zmodyfikowanych nóg
przemieszczają się w głąb gleby, gdzie często
spędzają wiele lat zanim na ostatnie linienie
znowu wyjdą na powierzchnię. Piewik śródziemnomorski
przebywa w ziemi kilka lat. Pod
tym względem znacznie nad nim góruje znana,
występująca w Ameryce piewikówka*
amerykańska* (Tibicen septendecim), która
żyje 17 lat w glebie. W ciągu tego bardzo
długiego okresu czasu linieje ona tylko siedmiokrotnie,
podczas gdy nasz europejski piewik
pięciokrotnie. Larwy piewikowatych wysysają
soki z korzeni roślin, a przez to - przede
wszystkim w strefie tropikalnej - sporadycznie
powodują szkody. Na ostatnie linienie opuszczają
glebę i przyczepiają się do łodyg roślin.
Po wylęgnięciu się dorosłych owadów wylinki
pozostają na łodygach, gdzie można je jeszcze
przez długi czas znajdować. Dojrzałe
płciowo piewikowate w porównaniu z ich larwami
żyją bardzo krótko. Po lecie ich życie
kończy się.